Sa babaeng naghubad sa dalampasigan ng obong

Labis ang aking pagkagitla,

Sa unti unting pagkalaglag

Ng iyong patadyong

Animo’y pilantik ng pasol

Sa mayamang pamana

Sa maputing dibdib mo,

Kay ganda ng pagkalatag

Ng iyong biyoos

nakausli sa may umaga sana’y makatitiyad ako sa ibabaw
ng aking balikhaw!
O anong sarap sumigaw ng mahinahon!
Habang lumilingon-lingon ka
Kung wala bang kasalo sa iyong

pagpapabaya,

Naglagitgitan ang mga dahon,
Itinulak ng lunti ang mga laya
at nakisalamuha sa lupa;
pababa ng pababa ang patadyong
kumalat ang iyong kariktan,
‘kinalong ka ng mga alon

inakay ka ng batis

ng liwanag at lilim
hinangad ang mga lusay
upang gawing pana
sa kanilang malikmata
nilathala kang walang katumbas
sa mga hangari’t panaginip
ang iyong pusod karangalan ng Ladabi,
ang iyong kinding dalisay na Sugbuanon;
ibinintang ko sa langit